Het eerste kennismakingsgesprek

Als ik in mijn agenda kijk zie ik dat ik voor vandaag een aantal afspraken heb staan, waaronder een eerste kennismakingsgesprek met een echtpaar. Zo’n kennismakingsgesprek is altijd erg belangrijk omdat er wederzijds wordt bekeken of de noodzakelijke klik om met elkaar samen te werken aanwezig is. Dat het er bij zo’n kennismakingsgesprek wel eens heftig aan toe kan gaan staat buiten kijf, zo ook bij meneer en mevrouw Hoogland.
Het gaat al langere tijd slecht tussen hen en de situatie is inmiddels zodanig bekoeld dat meneer Hoogland tijdelijk ergens anders is gaan wonen en mevrouw Hoogland al een nieuwe vriend heeft, die regelmatig over de vloer komt. Ze komen dus apart.
Meneer Hoogland is de eerste die arriveert en al bij binnenkomst merk ik meteen op dat hij zich behoorlijk oncomfortabel voelt. Hij vertelt dat hij door familie is overgehaald om hier naar toe te gaan maar al vrij snel slaat zijn ongemak om en begint hij gemakkelijker te praten. Hij vertelt me dat het absoluut niet goed met hem gaat. De avond ervoor heeft hij nog aan zelfmoord gedacht, omdat hij het niet meer ziet zitten.
‘Ik hou van haar en ik wil geen ander.’ Met zijn handen in het  haar kijkt hij me aan. Het is duidelijk dat hij er kapot van is dat zijn vrouw hem niet meer wil zien.
Tien minuten later komt mevrouw Hoogland binnen. Een goed geklede, vlotte vrouw. Al snel komt er een opmerking van meneer Hoogland over haar kleding, maar vooral waar zij die van betaald heeft. De sfeer wordt er niet beter op en ik probeer het gesprek over te nemen, zodat we een dialoog kunnen beginnen. De situatie blijft echter uitermate gespannen en verwijten vliegen over en weer.
‘Als die nieuwe vriend van jou met zijn poten aan mijn dochter komt, dan maak ik hem af.’ Een opmerking die mevrouw Hoogland pareert met: ‘Wanneer stop jij nou eens met blowen, ik ben al weken geleden gestopt.’
Rustig begin ik wat vragen te stellen, waardoor ze even gedwongen worden om na te denken. Het zorgt ervoor dat de rust langzaam terugkeert en de boosheid en frustratie afzwakken. Het is het moment dat de emoties en tranen komen, maar ook wat begrip voor elkaar en natuurlijk het belang van hun kind. Door middel van vragen en spiegelen probeer ik het echtpaar wat opener naar elkaar te laten worden, een strategie die gelukkig werkt. Er worden constructieve dingen besproken.
Aan het eind van het gesprek geef ik hen nog wat laatste tips mee, maar ook alle informatie die ze nodig hebben over 2Divorce, en al pratend met elkaar verlaten ze mijn spreekkamer. Of ik ze terugzie is nog onduidelijk, maar ze hebben in elk geval genoeg stof om verder over te praten.

Rob Buttner

Scheiden, een psychologische uitdaging
Bij mijn vak als scheidingsmakelaar komt vaak een grote dosis psychologie om de hoek kijken. Zo ook met de heer en mevrouw Sanders met wie ik een tweede gesprek had ingepland om over de financiën te praten.
Meneer Sanders was de afgelopen week naar zijn vriendin in de VS geweest en was vanmorgen geland. Vermoeid, geïrriteerd en vol jetlag. Mevrouw Sanders had de hele week alle zorg voor de kinderen gehad en het financieel overzicht samengesteld, dus ook zij vertoonde zichtbare vermoeidheid, gevolgd door enige irritatie.
Als ik vraag hoe het hen de afgelopen week is gegaan is de wederzijdse irritatie, maar ook gerichtheid op de eigen situatie voelbaar en merkbaar. Meneer Sanders is vooral gericht op de toekomst en zijn nieuwe vriendin, mevrouw Sanders is pragmatischer en vooral gericht op het hier en nu. Ze wil verder en ziet in dat hiervoor eerst een en ander moet worden afgerond.
Bij het bespreken van de ‘nieuwe woonsituatie’ knapt de man. Het is duidelijk dat zijn emoties de overhand nemen en dat hij behoorlijk boos is. Hij mompelt iets van ‘gek’ en uiteindelijk staat hij op, trekt zijn jas aan, buigt zich dreigend, maar net niet dreigend genoeg, voorover naar zijn vrouw en verlaat vervolgens de spreekruimte al roepend: ‘Ik neem een advocaat, ben jij helemaal gek!!!’ Hij stapt in de auto en scheurt de straat uit, terwijl mevrouw Sanders verbijsterd blijft zitten.
Als ik hem een half uur later bel vertelt hij me dat hij via de kinderen heeft gehoord dat zijn toekomstige ex-vrouw de afgelopen week heeft gekeken naar een nieuw huis. Mamma wil dat met hulp van oma kopen, maar omdat het bewuste huis duurder is dan de huidige woning, is meneer Sanders dus effe niet bereid om mee te betalen aan een duurdere woning voor zijn ex! Een delicate situatie, die uiteindelijk opgelost wordt door goed te luisteren naar de gevoelens van meneer Sanders en deze te spiegelen. Meneer Sanders ziet uiteindelijk in dat zijn boosheid voornamelijk zijn gebaseerd op emoties en zegt ‘sorry’ en ik maak een vervolgafspraak voor volgende week en geef beiden ‘huiswerk’ mee in verband met het ouderschapsplan. Dat belooft nog wat.

Eric Wobbes

 
Divorce or not to divorce, that’s the question
Dat niet elke afspraak bij 2Divorce direct leidt tot een scheiding, blijkt maar weer uit het gesprek dat ik afgelopen week had. Ruim een week voor de  gemaakte afspraak krijg ik een telefoontje: man gaat vreemd en zij is er helemaal klaar mee. Hoewel ze mij meteen belt op de dag dat ze erachter komt, maak ik niet meteen een afspraak. De ervaring leert dat een afkoelingsperiode altijd handig is. Echter, al na anderhalve week zit ik dan toch met het stel om tafel. Beiden zijn bereid en overtuigd dat, gezien de huidige situatie, scheiden de enige oplossing is. Ik kijk en luister het allemaal aan en merk op dat de man nog wel enige scepsis lijkt te hebben. Logisch, want ik krijg aan de hand van het gesprek de indruk dat ze tot op dat moment een prima leven hebben met elkaar. Geen kinderen, maar wel veel vakanties, plezier, een mooi huis, kortom ze hebben het goed.
Gaandeweg het gesprek blijkt meer en meer dat de man, die wel goed kan praten, maar nu eenmaal niet over gevoel, helemaal nog niet gereed is om met het scheidingstraject te beginnen. Het is al snel duidelijk dat het stel samen nog wel wat te bespreken heeft en er nog helemaal niet uit is met elkaar. Ik deel mijn ideeën hierover ook met het echtpaar en probeer hen duidelijk te maken dat het belangrijk is om eerst een goed met elkaar te gaan praten, voor definitief tot een scheiding over te gaan.
Hoewel zijn vrouw aangeeft dat ze wel degelijk klaar is met het huwelijk, kan ik haar duidelijk maken dat dit bij haar man helemaal niet het geval is en ze is dan ook bereid om naar hem te luisteren. Wel wil ze weten wanneer ze weer een volgende afspraak kan maken… voor het geval ze er toch niet samen uitkomen.
Prima, maar eerst maar even zeker weten, dan kan ik altijd nog aan de slag, mocht het echt niet lukken…

Ate Atsma


De belangen rondom ouderschap
Het maken van afspraken rondom ouderschap zijn voor een scheidend echtpaar vaak doordrenkt van emoties. De grootste valkuil bij het maken van afspraken rondom een scheiding, is dat scheidende stellen vaak tijdens, maar ook nog na hun scheiding, het gedrag vertonen dat ze tijdens hun huwelijk ook al hadden. Dat dit niet meer werkt lijkt evident; tenslotte hebben de twee verschillende belangen gekregen, ze volgen als het ware een andere agenda. Het is dan ook de taak van een goede scheidingsbemiddelaar om de belangen van beiden partijen in de gaten te houden. Iets dat niet altijd een makkelijke taak is.

Als voorbeeld kunnen we de volgende casus nemen:
Mevrouw van Kamp is een labiele, kwetsbare vrouw, die gewend is om de aardige, maar toch ietwat dominante en drammerige meneer van Kamp, altijd gelijk te geven. Ze is na twintig jaar huwelijk gewend geraakt om te vertrouwen op zijn oordeel, tenslotte heeft hij het beste voor met zijn gezin. Na de scheiding wil meneer van Kamp echter de volledige voogdijzorg over de kinderen. Ook wil hij in het huis blijven, zodat hij zijn leven precies zo kan voortzetten als hij gewend was. Beter voor hem, beter voor de kinderen. Dit betekent echter wel dat de kinderen maar een avond per week bij mevrouw van Kamp kunnen eten. Ze woont inmiddels zelf in een kleine eenkamerappartement, dat, volgens hem, te klein is om de kinderen te laten slapen. Zelf geven de kinderen wel aan dit heel graag te willen. Het is meer dan duidelijk dat mevrouw van Kamp niet goed in staat om voor haar belangen op te komen en hier ligt dan ook het werk van de scheidingsbemiddelaar.

Tijdens de gesprekken, die niet altijd even gemakkelijk verlopen, gaat meneer van Kamp uiteindelijk toch accepteren dat er geen goede zorgverdeling is en dat dit met name schadelijk is voor de kinderen. Hierin ligt een grote verantwoordelijkheid van de scheidingsbemiddelaar. Deze moet dit duidelijk zien te maken, zonder enkele vorm van partijdigheid.

Tevens lukt het mevrouw van Kamp steeds beter om aan te geven hoe zij de dingen zou willen aanpakken.  Al snel gaan de neuzen dezelfde kant op staan. Meneer van Kamp ziet nu ook de voordelen in van een betere zorgverdeling: voor hem, voor haar, en niet in de laatste plaats voor de kinderen.  Na goed en veel praten ligt er uiteindelijk dan toch nog een goed ouderschapsplan op tafel. Een waar iedereen, de ouders en de kinderen, zich goed in kan vinden.

Ate Atsma